• Theo Pietersen Fonds

    Theo Pietersen, een man met karakter

    Een man met karakter, in alle opzichten. Dat mag gezegd worden van Theo Pietersen, de naamgever van het Theo Pietersenfonds. Hij schonk UVV Voetbal na zijn overlijden een fors bedrag, bestemd voor de financieel minder bedeelde jeugd. Komend weekeinde – 11 en 12 juni – wordt er, uiteraard, een jeugdtoernooi gespeeld dat zijn naam draagt.

    We zijn voor dit verhaal op bezoek bij Jolanda Bostelaar, kortweg Jo. Ze is zijn nicht en woont boven de in Utrecht en omstreken bekende delicatessenzaak Jac. Bostelaar - gespecialiseerd in Engelse en Amerikaanse producten - genoemd naar haar vader en sinds jaar en dag gevestigd aan de Steenweg. Jo is aangesteld als beheerster van het Theo Pietersenfonds en ziet toe op een juiste besteding van het legaat. Haar metgezel deze avond: oom Dick de Geest. ‘Mijn oren en ogen bij UVV’, weet Jo.

    Ondanks wat lichamelijke ongemakken de laatste tijd reikt Jo zondag 12 juni de prijzen uit op het Theo Pietersen jeugdtoernooi. Dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt, omdat de verhoudingen tussen Jo en UVV de laatste jaren niet altijd optimaal zijn geweest. ‘Het geld uit het Fonds is niet altijd bestemd voor het doel dat Theo voor ogen had: bijvoorbeeld ondersteuning van jeugd die hun voetbalschoenen niet konden betalen of om bij een kampioenswedstrijd een bus te laten rijden en na afloop iets feestelijks en gezamenlijks te kunnen doen. Of een bijdrage te leveren aan de jaarlijkse barbecue voor vrijwilligers waarmee het seizoen wordt afgesloten. Sinds het aantreden van het nieuwe bestuur – begin 2015 – onder leiding van voorzitter Dennis van Luijk, ben ik weer in gesprek gekomen met UVV. Voortaan krijgt het geld uit het Theo Pietersenfonds weer de juiste bestemming. En daar ben ik heel blij mee.’

    Duidelijk, maar wie was eigenlijk Theo Pietersen, geboren in 1928 in Utrecht? Hij stierf in 2004 op 78-jarige leeftijd. Geen makkelijke man, ondoorgrondelijk waren zijn wegen. Hij liet zich weinig gelegen liggen aan zijn familie, zo lijkt het. Jo: ‘Zo kon hij niet zo goed opschieten met mijn vader Jac. Bostelaar. Dat zal wel komen omdat die lid was van Hercules. Mijn vader heeft daar jaren aan het loket gestaan om kaartjes te verkopen. Maar ja, UVV was voor Theetje, zoals we hem noemden, zijn alles.’

    Ook met Dick de Geest onderhield hij een moeizame band. ‘We hadden vaak ruzie, maar als ik jarig was, kreeg ik altijd een staatslot van hem.’ De verkoop van Staatsloten, daarmee voorzag Pietersen in zijn levensonderhoud. Hij vestigde zijn verkooppunt aan de Kanaalstraat 137 en ook nog even in het voormalige postkantoor aan de J.P. Coenstraat, beide in de wijk Lombok. Een nering die eigenlijk ontstond uit noodzaak. Jo: ‘Theo was een heel ontwikkelde man. Hij heeft zijn HTS (Hogere Technische School) gehaald en was hoofd van de machinekamer in de scheepvaart. Ook was hij lid van de Partij van de Arbeid.’

    Een val van een trappetje echter was het struikelblok voor een verdere carrière van Pietersen in de maritieme wereld. Jo: ‘Hij zal zo ongeveer 28/30 jaar geweest zijn toen dat ongeluk gebeurde. Hij hield er een stijf been aan over en werd arbeidsongeschikt verklaard. Maar hij heeft altijd een uitkering geweigerd. Hij raakte daarna in gesprek met de Staatsloterij en kon even later het eerste verkooppunt in Utrecht starten.’

    ‘Denk niet dat hij hard werkte’, verzekert Jo, die op topniveau bij Kampong hockey speelde. ‘Het verkooppunt aan huis was misschien maar twee middagen per week open. Maar er viel wel 15 keer een prijs van honderdduizend gulden op door hem verkochte loten. Een betere reclame kon je natuurlijk niet hebben. De mensen stonden rijen dik tot om de hoek van de Kanaalstraat als de verkoop voor een nieuwe maand weer begon.’

    Het was een kolfje naar de hand van Theo Pietersen, die overigens niet veel ophad met lichamelijke inspanning. ‘Hij was al moe als hij over de straat moest lopen. Ja, schrijf dat maar rustig op. Hij was tot op het bot verwend door zijn moeder. Het was altijd Theetje voor en Theetje na. Theetje, ja zo noemde we hem. Hij vroeg ook nooit iets, het moest altijd op zijn manier gebeuren. Hij was heel dwingend.’

    Ook de familiecontacten werden niet warmer naarmate Pietersen ouder werd. ‘We woonden 8-hoog aan de Atlasdreef. Ik ging vanuit Overvecht wel eens op de fiets naar hem toe. Dan deed ‘ie open en zei: het komt me nu niet goed uit en deed doodleuk de deur weer dicht. Zijn lievelingseten was bloedworst met ei. Als hij dan bij ons op bezoek kwam, wilde hij dat gerecht altijd eten, anders kwam Theetje niet.’

    Pietersen is altijd een eenzelvige man geweest, volgens Jolanda. ‘Hij is een keer verloofd geweest, maar verder niets.’ Een huwelijk met UVV dan? ‘Hij ging altijd naar het eerste, kwam trouw op de biljartavonden en was een verwoed klaverjasser. Op het oude complex Verhoren aan de het Amsterdam-Rijnkanaal stond een slagboom voor de ingang van het parkeerterrein. Als hij dan thuis wegreed, belde hij met UVV en dan stond Aart van Bommel al klaar om die boom voor hem omhoog te doen.’

    De man in bonus die Pietersen op enig moment was, zorgde altijd goed voor UVV. ‘En hij is altijd gek op kinderen geweest, hij had ze altijd om zich heen’, weet Jo zich te herinneren. De schenking aan UVV Voetbal, kwam dan ook niet onverwacht, zeker niet voor Jolanda Bostelaar. ‘Theetje is niet prettig aan zijn eind gekomen, hij heeft eigenlijk een verschrikkelijk sterfbed gehad. Op een zondag is in het ziekenhuis zijn testament getekend, op maandag werd hij geopereerd en korte tijd later is Theetje overleden.’

    De schenking aan UVV Voetbal was dus geen verrassing voor de naaste familie. Ook niet dat er een groot bedrag ging naar een organisatie voor de opleiding van blinde geleidehonden. Jo: ‘We waren met stomheid geslagen, hij gaf nooit aan goede doelen. Hij onterfde wel zijn zuster en was UVV dus goedgezind.’

    Voor Jo is het geen vraag of een Theo Pietersfonds in deze tijd nog wel zin heeft, zeker met het bestaan van de U-pas die de financieel minder draagkrachtigen in onze maatschappij ondersteunt en waarbij ook jeugd kan aankloppen om sportattributen aan te kunnen schaffen. ‘Dan wijs ik op de talloze mensen die nét een paar euro te veel verdienen en dus geen aanspraak kunnen maken op de U-pas. Ik kan me voorstellen dat er van enige gêne sprake is als mensen een beroep willen doen op het Theo Pietersenfonds, maar iemand die oog voor kinderen heeft, voelt dat haarfijn hoe de thuissituatie van kinderen is en kan dus ook zelf het initiatief nemen. Dat kan een leider of een trainer zijn. In ieder geval had Theetje dat wel in de gaten.’

    Het resulteerde uiteindelijk in het Theo Pietersenfonds, beheerd door ‘Jo’ Bosterlaar. ‘Zoals Theetje dat in zijn testament heeft beschreven. Ik ben zijn nicht en aan mij de taak om daarop toe te zien. Zoals Theo Pietersen dat heeft beschreven, moet het ook worden uitgevoerd.’

    Fotobijschrift: Jolanda Bostelaar achter de toonbank van delicatessenzaak Jac. Bostelaar aan de Steenweg.

    Verzoeken (bijvoorbeeld door ouders, trainers of leiders) om een beroep op het Theo Pietersenfonds te doen, kunnen aan de secretaris -

    secretaris@uvv-voetbal.nl - worden gericht, waarna deze in overleg met Jo (al dan niet) worden gehonoreerd.